Związanie się z żołnierzem gwarantuje paniom ciekawe, pełne wyzwań życie, w którym będą mogły się sprawdzić w samodzielnym rozwiązywaniu pojawiających się trudności i problemów życiowych podczas służbowych nieobecności małżonka w domu. Żołnierz jako najbardziej pożądany kandydat na męża został wskazany jedynie przez 8,6 proc. pań – pisze mjr Andrzej Łydka z 10 Brygady Logistycznej, znawca historii wojskowości, publicysta portalu polska-zbrojna.pl.

W przeprowadzanych cyklicznie dwa razy w roku badaniach społecznych, dotyczących oceny przez społeczeństwo działania różnego rodzaju agend państwowych i samorządowych, siły zbrojne systematycznie plasują się w ścisłej czołówce. Wysokie notowania wojska stały się już niejako tradycją w Polsce i nie budzą zdziwienia czy zaskoczenia.

Pewnym kontrapunktem dla wspomnianych badań było przeprowadzone kilka tygodni temu badanie społeczne dotyczące „Postrzegania przedsiębiorców i związkowców na tle innych grup społecznych”. Co prawda, nie odnosiło się ono bezpośrednio do wojska, ale dostarczyło ciekawych informacji. Badanie przeprowadzono na zamówienie pracodawców, którzy chcieli sprawdzić, czy w dalszym ciągu są uważani za wyzyskiwaczy lub za grupę społeczną, której ludzie nie szanują. W ankiecie, oprócz przedsiębiorców, jako wspomniane „tło” oceniano przedstawicieli takich zawodów, jak lekarze, prawnicy, żołnierze, nauczyciele, urzędnicy, działacze związkowi i politycy. Z tego względu badanie to jest przydatne do poznania oceny zawodu żołnierza (bez rozróżnienia czy jest oficerem, podoficerem, czy szeregowym) przez piękniejszą połowę społeczeństwa.

W badaniu internetowym wzięło udział 535 uczestniczek w wieku powyżej 15 lat, co pozwala jedynie na wyciągnięcie wniosków ogólnych. W ankiecie pytano panie o ogólną ocenę wymienionych grup zawodowych oraz o wskazanie najbardziej pożądanego kandydata na męża dla siebie oraz dla córki.

W ocenie grup społecznych żołnierze znaleźli się na czwartym miejscu, za lekarzami, przedsiębiorcami i prawnikami, a przed nauczycielami, urzędnikami i politykami. Żołnierz, jako najbardziej pożądany kandydat na męża, został wskazany jedynie przez 8,6 proc. pań i znalazł się na czwartym miejscu za przedsiębiorcą, lekarzem i prawnikiem. Jednak żołnierza jako męża dla swojej córki życzyłoby sobie tylko 2,5 proc. pań. W tym wypadku zięć–żołnierz znalazł się dopiero na piątym miejscu za lekarzem, prawnikiem, przedsiębiorcą i urzędnikiem.

Biorąc pod uwagę popularne stwierdzenie „za mundurem panny sznurem”, ujawniony w badaniach odsetek (czy też „sznur”) pań „wpatrzonych” w ten mundur nie wydaje się zbyt imponujący. Trudno się temu dziwić. Jak sądzę, składa się na to kilka przyczyn. Dla olbrzymiej większości społeczeństwa duże znaczenie miały i mają kwestie finansowe. Tu żołnierz raczej nie może konkurować z prawnikiem czy lekarzem, że o szefie dobrze prosperującej firmy nie wspomnę. Swoją drogą, obecnie w Polsce jest ponad 2,5 mln przedsiębiorców, prowadzących własne firmy, armia zaś liczy około 100 tysięcy żołnierzy. Z tego powodu na niektórych obszarach kraju żołnierz jest jak Yeti – wiele pań być może o nim mówi, ale żadna go nie widziała. Wojsko to również w dalszym ciągu służba, która wymaga dyspozycyjności, a nie praca. Związanie się z żołnierzem gwarantuje paniom ciekawe, pełne wyzwań życie, w którym będą mogły sprawdzić się w samodzielnym rozwiązywaniu pojawiających się trudności i problemów życiowych podczas służbowych nieobecności małżonka w domu. Być może jest to też jeden z powodów, dla których mamy chciałyby oszczędzić swoim córkom „ciekawego” życia oraz zwiedzania zielonych garnizonów.

Na pocieszenie można dodać, że wspomniane preferencje pań nie są jakąś nowością czy zaskoczeniem. Powiedzenie „za mundurem panny sznurem” to w rzeczywistości tylko stereotyp, umacniający od lat ego żołnierzy. Już od odzyskania niepodległości w 1918 roku poszczególne warstwy i grupy polskiego społeczeństwa oceniały żołnierzy (i kawalerzystów) w podobny sposób i bez taryfy ulgowej. Nie dziwi w tej sytuacji również teraz aktualny apel do społeczeństwa w celu zmiany tego nastawienia, wygłoszony przez szwoleżera doskonałego i skończonego, czyli generała Bolesława Wieniawę-Długoszowskiego w przedmowie do biografii „Generała Lassale’a”: „ty młodszy aspirancie na starszego zastępcę prowizorycznego sekretarza, ty panie radco sądowy czy pocztowy w werdyktach swych zawsze bezwzględny i ty szlachetna matrono, w granicach oszczędności mężowskich bogobojnie płodna, raczcie przez palce patrzeć na taki, czy inny wyskok kawaleryjskiej swawoli i dla jednego mniej lub więcej niewinnego kawału nie odsądzajcie od czci i wiary całego konnego cechu, my zaś ze swej strony bez względu na rozmaitą i nie zawsze śnieżną czystość waszych palców, bez oglądania się na wasze hotele, fotele i serdele, bić się za was będziemy, gdy tego zajdzie potrzeba oraz walczyć za naszą i waszą godność i wolność. Jednym zdaniem, nie sądźcie nas zbyt twardo w czasie pokoju, abyście czasie wojny byli twardo bronieni.”