Starszy chorąży Mariusz Jędra stanął na czele Polskiego Związku Podnoszenia Ciężarów. Żołnierz z 10 Wrocławskiego Pułku Dowodzenia zapowiada m.in. promocję tego sportu w wojsku i kształtowanie postaw fair play wśród sztangistów. Związek będzie też wspierał organizację Memoriału gen. dyw. Kazimierza Gilarskiego, który zginął w katastrofie smoleńskiej.

– Podnoszenie ciężarów od lat było popularną dyscypliną w wojsku. Mam nadzieję, że uda mi się jeszcze bardziej rozpropagować ten sport w naszej armii – mówi st. chor. Mariusz Jędra. – Bardzo mi zależy na powrocie tej dyscypliny do wojskowych zespołów sportowych. Podnoszenie ciężarów zawsze było domeną wojskowych. Olimpijscy medaliści ¬Zygmunt Smalcerz czy Marek Gołąb, to przecież byli żołnierze zawodowi – dodaje chorąży.

Nowy prezes Polskiego Związku Podnoszenia Ciężarów ma 43 lata i pochodzi z Wrocławia. Sport pociągał go od najmłodszych lat. – Grałem w piłkę nożną i ręczną. Chodziłem do szkoły sportowej ze specjalnością pływania – wspomina st. chor. Mariusz Jędra. Nie został jednak pływakiem, a sztangistą. Wszystko dzięki temu, że w podstawówce jego nauczycielem wychowania fizycznego był nauczyciel, który dźwigał ciężary. Kiedy zobaczył młodego, skocznego chłopaka, zachęcił go do spróbowania sił w sekcji podnoszenia ciężarów Burzy Wrocław. W niewielkim klubie, którego dzisiaj już nie ma, Jędra ćwiczył w latach 1986-1992. Jego pierwszym trenerem był Leszek Matusz. – Próbowałem też swoich sił w boksie, ale podnoszenie ciężarów spodobało mi się najbardziej. Ta dyscyplina była najbliższa mojemu sercu i tak jest do dzisiaj – podkreśla chorąży.

W 1992 roku Jędra rozpoczął służbę wojskową i treningi w Wojskowym Klubie Sportowym Śląsk Wrocław. – W mojej rodzinie jest kilku oficerów. Mówili mi, że wojsku i w klubie Śląsk jest przyszłość. W wojsku przeszedłem przez wszystkie szczeble służby. Od zasadniczej po nadterminową i kontraktową aż do w pełni zawodowej – mówi.

Mariusz Jędra barwy wrocławskiego WKS reprezentował do 2001 roku. Największe sukcesy odniósł właśnie w wojskowym klubie. – W 1993 roku zdobyłem srebrny medal na mistrzostwach Europy juniorów w Walencji. Cztery lata później wywalczyłem tytuł wicemistrza świata seniorów, a w 1999 roku tytuł wicemistrza Europy – wymienia prezes sztangistów. Tylko raz był mistrzem kraju – tytuł zdobył w 1997 roku w kategorii 108 kg. Natomiast wicemistrzem był trzykrotnie – w 1994 i 1995 roku (w kategorii 99 kg) i w 2000 roku (w kategorii +105 kg). – W mistrzostwach Polski miałem pecha. Podczas przygotowań do najważniejszych imprez międzynarodowych przerzuca się sporo ton. Na jednym treningu to może być nawet 40 ton. To spore obciążenie i często odbija się negatywnie na formie. Bywało, że na mistrzostwach kraju osiągałem słabe wyniki, ale już przed samymi mistrzostwami Europy czy świata prezentowałem wysoką formę i trener kadry właśnie mnie wybierał do składu reprezentacji – przyznaje były reprezentant Polski.

Jego rekordowe wyniki – 185 kg w rwaniu i 230 kg w podrzucie – nadal zapewniałyby mu miejsca na podium mistrzowskich imprez. Także igrzysk olimpijskich. Na najważniejszej dla każdego sportowca imprezie startował raz w 2000 roku w Australii. Kontuzja kolana sprawiła jednak, że w Sydney dźwigał praktycznie na jednej nodze. Ostatecznie, w kategorii waga ciężka (105 kg), zajął dziewiąte miejsce z wynikiem 390 kg (175 w rwaniu i 215 w podrzucie).

Kontuzja i pomoc wojska

Z wielkiego sportu wyeliminowała go kontuzja. – Dawniej zarządy polskich związków sportowych mało interesowały się zawodnikiem, który wypadał z kadry z powodu kontuzji. Może gdybym otrzymał wówczas większe wsparcie udałoby mi się wrócić do wysokiego poziomu – zastanawia się sztangista.

Jędra musiał zakończyć karierę sportową, ale nie wojskową. – Zależało mi na tym, aby zostać w armii. Nie było jednak łatwo dostać etat w rodzinnym mieście. Po rozwiązaniu wojskowych ośrodków szkolenia sportowego otrzymałem wypowiedzenie i jednocześnie propozycję zostania dowódcą wozu bojowego w jednostce w Międzyrzeczu. Nie przyjąłem jej, ale na szczęście udało mi się potem trafić do 2 Batalionu Dowodzenia Śląskiego Okręgu Wojskowego – mówi chorąży.

Jako dowódca drużyny dziewięć razy szkolił żołnierzy zasadniczej służby wojskowej podczas ich pierwszego etapu służby. W październiku 2008 roku wyjechał do Libanu w ramach XXX zmiany Polskiego Kontyngentu Wojskowego UNIFIL (United Nations Interim Force in Lebanon, Tymczasowe Siły Zbrojne ONZ w Libanie). – Byłem dowódcą drużyny ochrony. Nie był to łatwy etat. Służba co 48 godzin z bronią na terenie bazy. I tak przez pół roku. To dawało w kość – wspomina chorąży. – Zastępca dowódcy kontyngentu polecił mi zorganizować siłownię. Sam był potem na niej częstym gościem – mówi olimpijczyk i dodaje, że dzięki treningom polscy żołnierze zajęli drugie miejsce na nieoficjalnych mistrzostwach świata kontyngentów wojskowych w przeciąganiu liny. – Przegraliśmy tylko z reprezentantami Ghany. Za to bez problemów wygraliśmy z żołnierzami z Włoch i Belgii – opowiada.

Świetny organizator

W 10 Wrocławskim Pułku Dowodzenia chorąży jest na etacie dowódcy plutonu w Batalionie Dowodzenia. W lipcu zeszłego roku został wyróżniony przez prezydenta Srebrnym Krzyżem Zasługi. – Obowiązki wykonuje bardzo dobrze. Jest bardzo dobrym specjalistą – mówi o podwładnym płk Kazimierz Łucki, dowódca 10 Wrocławskiego Pułku Dowodzenia. – Chorąży wielokrotnie był wyróżniany za swoją pracę. Świetnie sprawdza się w roli organizatora zawodów sportowych – dodaje pułkownik.

Dzięki jego inicjatywie we Wrocławiu dwukrotnie zorganizowano mistrzostwa świata w podnoszeniu ciężarów. W 2013 roku o medale walczyli seniorzy, a dwa lata później juniorzy. Chorąży był też jednym z inicjatorów organizacji Mistrzostw Polski Służb Mundurowych w Wyciskaniu Sztangi Leżąc. W październiku minionego roku w hali sportowej 3 Batalionu Dowodzenia odbyła się już trzecia edycja tej imprezy. – Staram się pomagać w organizacji różnych zawodów sportowych. Staram się pokazać, że młodego żołnierza można lepiej przygotować do służby jeśli zachęci się go do uprawiania różnych dyscyplin sportu – mówi olimpijczyk.

Czy doświadczenie zdobyte w armii przyda mu się na stanowisku prezesa sztangistów? – Wojsko nauczyło mnie współpracy i działania w drużynie czy na szczeblu kompanii. Te doświadczenia bardzo się przydają również w pracy działacza sportowego – podkreśla prezes.

Zapowiada także pomoc dla organizatorów Memoriału gen. dyw. Kazimierza Gilarskiego, który był działaczem sekcji podnoszenia ciężarów warszawskiej Legii. Ale na nowym stanowisku przede wszystkim będzie musiał zmierzyć się z problemem dopingu w sporcie. – Będę stanowczy w tej walce. Kiedy miałem 12 lat i przyszedłem na siłownię nie wiedziałem co to jest doping. Potem się dowiedziałem i wiem, w którym momencie trzeba z nim walczyć – mówi chorąży. – Będę kładł nacisk na wychowanie i edukację młodych sztangistów. Musimy zaszczepić w nich walkę fair play i uczyć, jakie zachowanie sportowcowi nie przystoi – dodaje olimpijczyk.

Na nowym stanowisku niewątpliwie czeka go ciężka praca. – Został prezesem w trudnym dla związku czasie. Ale Mariusz jest ambitny i zaprogramowany na sukces – mówi mjr Sylwester Ostrowski, jego były trener we wrocławskim Śląsku i zastępca szefa wrocławskiego Wojskowego Zespołu Sportowego. – Co ważne, umie współpracować z ludźmi. Lubi też im pomagać. Myślę, że sobie poradzi na nowym stanowisku – dodaje były trener prezesa.