Citius, altius, fortius – łacińskie określenie „szybciej, wyżej, dalej” Pierre de Coubertin, twórca nowożytnych igrzysk olimpijskich, wybrał na motto Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego i spopularyzował je podczas Kongresu Olimpijskiego w Paryżu w 1894 roku. 127 lat później MKOl dodał słowo „razem”. Motto „Szybciej, wyżej, dalej – razem”, które podczas ceremonii zakończenia Igrzysk XXXII Olimpiady w Tokio wypowiedział szef MKOl Thomas Bach, nabrało szczególnego znaczenia. Razem, bo wspólnie udało się zorganizować przesunięte o rok igrzyska. Razem musieliśmy znieść wszystkie niedogodności związane z pandemią COVID-19. Wreszcie razem cieszyliśmy się z 14 medali wywalczonych przez Biało-Czerwonych!

To prawda, że optymiści liczyli na więcej, a pesymiści oceniali nasze szanse skromniej, ale 14 krążków niewątpliwie zadowoliło tych, którzy realnie szacowali możliwości polskich sportowców. W końcu przełamaliśmy barierę 11 medali, które zdobywaliśmy na trzech ostatnich igrzyskach: w Rio de Janeiro (2016), Londynie (2012) i Pekinie (2008). Poprawiliśmy wynik z Aten (2004), gdzie przyszło nam się cieszyć tylko z dziesięciu krążków, i wreszcie wyrównaliśmy osiągnięcie z Sydney (2000). Z Australii Biało-Czerwoni również przywieźli 14 medali. Jednak w Sydney sześciokrotnie zagrano „Mazurka Dąbrowskiego”, czyli nasi sportowcy zdobyli o dwa złote medale więcej niż w Tokio.

Kto sprawił największą niespodziankę?

Po jeden z najbardziej niespodziewanych złotych medali zdobytych na ostatnich igrzyskach (nie tylko przez reprezentantów Polski) na pewno poszedł Dawid Tomala, który zdobył złoto na dystansie 50 km. Chodziarz urodzony przed 32 laty w Tychach jako czwarty z Polaków stanął w Japonii na najwyższym stopniu podium.

Z 14 krążków reprezentantów Wojska Polskiego z pewnością najmniej oczekiwane były złote medale zdobyte w sztafecie mieszanej. Same zawodniczki nie ukrywały, że po cichu liczyły w tym biegu jedynie na brąz.

Nie mniej emocji od biegaczek ze sztafet zapewnił nam mar. Patryk Dobek, który fenomenalnie pobiegł w półfinale i finale biegu na 800 m. Tylko w biegu kwalifikacyjnym nie posłuchał się swojego trenera Zbigniewa Króla i omal nie odpadł z dalszej rywalizacji. W dwóch kolejnych pobiegł znakomicie i gdyby na ostatnim wirażu nie przeszkodził mu Australijczyk, miałby spore szanse na wbiegnięcie na metę na pierwszej pozycji… Niewielu wierzyło w jego brąz, a on w debiucie olimpijskim na 800 m i w ogóle w jednym z nielicznych startów w karierze na tym dystansie mógł zgarnąć pełną pulę. Dzień, w którym Patryk Dobek wywalczył brąz, był wyjątkowy dla marynarzy. Złoto tego samego dnia wywalczył bowiem w rzucie młotem mar. Wojciech Nowicki, a srebro żeglarki w klasie 470.

Przyznam się, że w te trzy medale marynarzy gorąco wierzyłem i cieszę się, że mnie nie zawiedli. Liczyłem też i na dobre występy innych marynarzy: Szymona Sajnoka i Pauliny Guby. Tym razem nie udało im się, z różnych przyczyn, przygotować odpowiednią formę na igrzyska. Kulomiotka np. powróciła do sportu po roku walki z kontuzją i nie zdążyła przed Tokio nadrobić zaległości treningowych. Medalowe nadzieje wiązałem również z kpr. Marcinem Lewandowskim. Niestety, kontuzja wyeliminowała go z walki o medal w biegu na 1500 m. Liczyłem też na miejsce na podium mistrzów świata w czwórce bez sternika. Konkurentom jednak bardziej posłużyło wydłużenie o rok terminu igrzysk – st. szer. Michał Szpakowski i szer. Marcin Brzeziński wraz z kolegami musieli się zadowolić zwycięstwem w finale B. Za to nie zawiodłem się na kajakarce szer. Helenie Wiśniewskiej, która za wyniki sportowe uzyskane w 2018 roku decyzją Kapituły Plebiscytu na Najpopularniejszego Sportowca Wojska Polskiego została zwyciężczynią w kategorii „Nadzieja sportu wojskowego”. W Tokio reprezentantka Cywilno-Wojskowego Związku Sportowego Zawisza Bydgoszcz popłynęła z koleżankami z czwórki po brąz. Niestety, nie udało się spełnić marzeń szpadzistkom, które w turnieju drużynowym celowały w medal. Za to w ślady starszej siostry st. szer. Moniki Michalik, która na igrzyskach w Rio de Janeiro zdobyła brąz, poszedł jej brat szer. Tadeusz Michalik. On również wywalczył brązowy medal na zapaśniczej macie.

Niewiele brakowało, aby w Tokio Biało-Czerwoni świętowali zdobycie trzechsetnego medalu na letnich igrzyskach. Ilu medali zabrakło? Tylko dwóch. Zatem tym trzechsetnym medalistą będzie ten z Polaków, który jako drugi stanie na olimpijskim podium za trzy lata w Paryżu. Chociaż gdyby np. nie 0,3 s, o które brąz przegrała męska czwórka podwójna w wioślarstwie, czy brakujące Marcie Walczykiewicz do podium 0,269 s w finale kajakarskich jedynek – ze świętowaniem jubileuszowego medalu nie byłoby konieczności czekać do igrzysk nad Sekwaną. Bardzo blisko tego upragnionego medalu była też w Tokio reprezentantka Wojska Polskiego szer. Aleksandra Mirosław. W finale kombinacji we wspinaczce sportowej zajęła bowiem czwartą lokatę z tą samą liczbą punktów, co brązowa medalistka, Japonka Akiyo Noguchi. Na osłodę pozostał Oli rekord świata, który pobiła w swojej ulubionej konkurencji – wspinaczce na czas. Co niezwykłe, rekordowy wynik 6,84 s zawodniczka wyśniła sobie w jednym z proroczych snów przed igrzyskami. A za trzy lata szer. Mirosław w Paryżu znowu będzie mogła powalczyć o medal we wspinaczce na czas – ta konkurencja ku jej zadowoleniu jako oddzielna również wejdzie do programu igrzysk.

Choć w Tokio w klasyfikacji medalowej Polska zajęła 17. miejsce z dorobkiem 14 medali, to w rzeczywistości Biało-Czerwoni przylecieli z Japonii z bardziej okazałą kolekcją krążków – 32. A to dlatego, że nie wszystkie zdobyli w rywalizacji indywidualnej. Dwa wywalczyły sztafety: mieszana 4x400 m (w finale i półfinale po ten medal pobiegło siedmioro sportowców) i 4x400 m kobiet (poza czterema zawodniczkami, które startowały w finale, medal otrzymała również jedna biegnąca w półfinale), jeden czwórka kajakarek, jeden czwórka wioślarek, jeden dwójka kajakarek i jeden duet żeglarek. Reprezentanci Wojska Polskiego przylecieli do Warszawy z 14 medalami! Po dwa z nich (złoty i srebrny) zdobyły szer. Justyna Święty-Ersetic, szer. Iga Baumgart-Witan i szer. Małgorzata Hołub-Kowalik. Z jednym krążkiem zaś wrócili: mar. Wojciech Nowicki (złotym), mar. Agnieszka Skrzypulec, mar. Jolanta Ogar i st. szer. Anna Kiełbasińska (ze srebrnymi) oraz mar. Patryk Dobek, szer. Helena Wiśniewska, szer. Malwina Kopron i szer. Tadeusz Michalik (z brązowymi).

Za trzy lata razem, a jakże, ale już nie zarywając nocy i poranków przed telewizorami, znów będziemy kibicować Biało-Czerwonym. Będziemy też trzymali kciuki za reprezentantów Wojska Polskiego, którzy razem z cywilami stworzą, oby, ekipę spełniającą marzenia kibiców!