moja polska zbrojna
Strona którą odwiedzasz korzysta z plików cookies. Ustawienia dotyczące tych plików można zmienić w opcjach przeglądarki używanej do przeglądania Internetu.
Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o plikach cookies przeczytaj Politykę cookies.
Jeśli ustawienia cookies nie zostaną zmienione, podczas przeglądania strony informacje automatycznie zapisywane będą w pamięci Twojego urządzenia.
Nie pokazuj mi więcej tego komunikatu: kliknij tutaj

Śmierć pachnie musztardą

Rozsiewa delikatną woń musztardy, atakuje drogi oddechowe, powoduje rozległe oparzenia – tak działa iperyt. 100 lat temu Niemcy po raz pierwszy użyli go przeciwko aliantom na polach pod flandryjską miejscowością Ypres. W sumie podczas I wojny światowej różnego rodzaju gazy bojowe zabiły niemal 100 tysięcy żołnierzy.



W nocy 12 lipca 1917 roku na pozycje alianckie zaczęły spadać pociski. Siedzący w okopach żołnierze nie byli tym specjalnie zaskoczeni. W pobliżu belgijskiego Ypres Niemcy atakowali regularnie. Żołnierze ententy nie pozostawali im dłużni. Tkwiące w śmiertelnym klinczu armie raz po raz bezskutecznie próbowały przełamać front. Żołnierzy nie zaskoczył też ulatniający się z pocisków gaz. Niemcy używali go już wcześniej, nawet tutaj, na błotnistych polach zachodniej Flandrii. Jeszcze dwa lata temu taki atak mógł wzbudzić popłoch, ale nie teraz. Żołnierze przecież byli na podobne zdarzenia odpowiednio przygotowani. Przed trującym obłokiem miały ich ochronić przeciwgazowe maski, w które niedawno zostali wyposażeni. Wkrótce jednak przekonali się, że to zdecydowanie za mało.

Gaz wydzielający delikatną woń musztardy atakował nie tylko układ oddechowy. Powodował ciężkie poparzenia, zadawał głębokie rany, w wielu przypadkach pozbawiał wzroku. Żołnierze umierali w niesłychanych męczarniach.
Tamtej nocy pod Ypres Niemcy zastosowali nieznany dotąd środek bojowy, który od nazwy miejscowości zwany jest iperytem. Na alianckie okopy spadło 50 tysięcy wypełnionych nim granatów. Gaz zabił i okaleczył przeszło 15 tysięcy osób.

Czas bez granic

I wojna światowa to czas przekraczania kolejnych granic. Szybko i bezpardonowo. Po raz pierwszy broń chemiczna została użyta jeszcze w sierpniu 1914 roku. Francuzi obrzucili wówczas niemieckie pozycje granatami z gazem łzawiącym. Wkrótce Niemcy odpłacili im tym samym. Obydwa ataki przeszły jednak niemal niezauważone. Gaz został rozwiany przez wiatr. A gdyby nawet stało się inaczej, jego potencjalne działanie można by uznać za niewinną igraszkę. Środek miał nieprzyjacielowi uprzykrzyć życie, wprowadzić w jego szeregi chaos. Kilka miesięcy później uderzenia gazowe niosły już ze sobą masową śmierć.

22 kwietnia 1915 roku pod Ypres Niemcy wypuścili w kierunku nieprzyjacielskich okopów 150 ton chloru. Na pole walki został on przetransportowany w 20- i 40-litrowych butlach, które specjaliści z pułku chemicznego przez kilka tygodni wkopywali w ziemię. Kiedy wiatr powiał w kierunku alianckich pozycji, odkręcili zawory. Ulatniający się chlor wydusił tysiąc francuskich żołnierzy, kilkanaście tysięcy zaś uczynił niezdolnymi do walki. Sami Niemcy byli tak zaskoczeni skutkiem ataku, że nie zdołali przeprowadzić natarcia, które ostatecznie przełamie front.

Półtora miesiąca później Niemcy rozpylili 264 tony chloru na froncie wschodnim – pod Bolimowem w okolicach Skierniewic. – Z raportu rosyjskiego oficera, ppłk. De Lazariego, wynika, że 31 maja gaz zabił 1183 osoby, a zatruł około dziesięciu tysięcy żołnierzy. Ale już warszawski lekarz Michał Montrym-Żakowicz podaje, że około 60 procent ofiar, które później trafiły do szpitali, zmarło w ciągu pięciu tygodni od ataku – informuje Jacek Czarnecki, dziennikarz, współautor książki „Ślady i świadectwa Wielkiej Wojny nad Rawką i Bzurą”. Ostatecznie jednak Niemcy, podobnie jak na zachodzie Europy, nie zdołali przełamać frontu. 12 czerwca i 6 lipca przeprowadzili na tym odcinku kolejne ataki, które pochłonęły kolejne tysiące ofiar.

Aby ustrzec się przed duszącym chlorem, armie walczące na frontach Wielkiej Wojny wprowadziły do powszechnego użycia maski przeciwgazowe. Wtedy Niemcy poszli krok dalej i zaatakowali gazem musztardowym.

Gaz na impas wojny

Bojowe gazy podczas I wojny światowej stosowali wszyscy. Według wyliczeń brytyjskiego historyka Kima Colemana, Niemcy na polach bitew rozpylili 68 tysięcy ton trujących środków, Francuzi 36 tysięcy ton, Brytyjczycy zaś 25 tysięcy ton. – Pod koniec wojny niemieckie wojska podczas ostrzałów artyleryjskich tradycyjnej amunicji używali na zmianę z pociskami wypełnionymi chemią. Chodziło już nie tyle o zabicie jak największej liczby przeciwników, ile ich zastraszenie, wywołanie w ich szeregach zamieszania – tłumaczy dr hab. Piotr Szlanta, historyk z Uniwersytetu Warszawskiego.
Po obu stronach barykady byli dowódcy, którzy mieli poważne wątpliwości. Stosowanie broni chemicznej uznawali za rzecz moralnie dwuznaczną. A mimo to po nią sięgali. Dlaczego? – Bo zawiodły wcześniejsze rachuby – wyjaśnia dr hab. Szlanta. Wielka Wojna miała się zakończyć w ciągu kilku tygodni. – Kiedy latem 1914 roku niemieccy żołnierze paradowali przed cesarzem Wilhelmem II, ten obiecał im, że wrócą do domów, zanim liście opadną z drzew. Brytyjczycy zakładali, że wojna rozstrzygnie się w siedmiu wielkich bitwach. Tymczasem fronty szybko stanęły w miejscu, armie ugrzęzły w okopach, a żołnierze zaczęli ginąć tysiącami – przypomina historyk. Ataki gazowe miały być sposobem na wyjście z impasu.

Po chemiczne środki bojowe najczęściej sięgali Niemcy. – Mieli oni najbardziej zaawansowaną technologię ich produkcji i mechanizmy współpracy świata nauki a wojskiem. Kluczową rolę odegrał tutaj prof. Fritz Haber – tłumaczy dr hab. Szlanta. Ten wybitny chemik pracę na rzecz armii uważał za swój patriotyczny obowiązek. Nie wszyscy podzielali jego entuzjazm. Jego żona Kalra (Clara?), równie znana chemiczka, publicznie go skrytykowała, a kiedy rozpylony pod Ypres gaz zabił rzesze alianckich żołnierzy, popełniła samobójstwo. Haber z prac jednak nie zrezygnował. Po wojnie spokojnie wrócił do „cywilnej” nauki (dostał nawet Nagrodę Nobla za opracowanie metody syntezy amoniaku), by w czasach III Rzeszy znów zaoferować swoje usługi rządowi – to właśnie on pracował nad cyklonem B, który posłużył nazistom do uśmiercania Żydów w obozach zagłady. Ostatecznie Haber musiał jednak opuścić Rzeszę. Nowym mocodawcom nie spodobało się jego żydowskie pochodzenie. Na emigracji w Wielkiej Brytanii był bojkotowany przez część środowiska naukowego.

Według Colemana, w czasie I wojny światowej liczba poszkodowanych za sprawą broni chemicznej przekroczyła 1,3 miliona osób. 91 tysięcy żołnierzy zginęło. Najwięcej z nich, 56 tysięcy, służyło w armii carskiej Rosji. – Broń chemiczna jednak w pewnym stopniu rozczarowała – uważa dr hab. Szlanta. – Gdy armie stosowały tzw. ataki falowe, czyli wypuszczały gaz z butli ustawionych przed własnymi okopami, wystarczyło, że zmienił się wiatr, a śmiercionośny obłok dosięgał własnych żołnierzy. Potem metoda ta została co prawda wyparta przez ostrzał artyleryjski, ale i tak broń chemiczna, mimo potwornego wrażenia, jakie zrobił taki atak, zabiła w sumie mniej żołnierzy niż lawiny – dodaje naukowiec.

W stronę likwidacji

Tymczasem po I wojnie światowej broń chemiczna była wykorzystywana jeszcze kilkakrotnie. Bolszewicy sięgnęli po nią podczas tłumienia rebelii chłopów w guberni tambowskiej, włoska armia zaś podczas wojny z Etiopią. Jednocześnie społeczność międzynarodowa rozpoczęła prace nad zakazem używania bojowych gazów i chemikaliów. Mówił o tym podpisany w 1925 roku protokół genewski (Polska ratyfikowała go w 1929 roku), który jednak długo pozostawał martwym zapisem.

Kiedy rozpoczynała się II wojna światowa, mocarstwa miały ogromne zasoby wszelkiego rodzaju broni chemicznej. Ostatecznie jednak żadne z nich nie zdecydowało się jej użyć. Wzdragał się przed tym nawet Adolf Hitler, który jako kapral pruskiej armii sam doświadczył straszliwych skutków ataku gazowego. – Przywódcy państw po prostu bali się, że każde tego typu uderzenie pociągnie za sobą ogromnych rozmiarów kontratak. Zadziałała tutaj zasada równowagi strachu – podkreśla dr hab. Szlanta.

Do wyeliminowania broni chemicznej z arsenałów miała się ostatecznie przyczynić konwencja z 1993 roku, podpisana w Paryżu. Do tej pory ratyfikowało ją 190 państw (wśród nielicznych wyjątków są Korea Północna i Sudan Południowy). Nad jej przestrzeganiem czuwa Organizacja ds. Zakazu Broni Chemicznej. W ostatnich latach po tego typu oręż sięgała jednak armia syryjskiego reżimu Baszszara al-Asada.

REKLAMA

Łukasz Zalesiński

autor zdjęć: Wikimedia

dodaj komentarz

komentarze


Piłkarska jesień wojskowych drużyn – czas na podsumowania
Blok operacyjny na miarę XXI wieku
Boeing dla VIP-ów wylądował w Polsce
MON odzyska narzędzia analizy planów operacyjnych
Minister Antoni Macierewicz podsumował dwa lata kierowania resortem obrony
Drugie życie Challengerów
Bandera nad „Kormoranem”
Kobiety na misjach obserwacyjnych
Z obiektywem na wojnę
Więcej pieniędzy na obronność
Pamiątki po polskich żołnierzach trafią do ich rodzin
Autosan sprzedaje autobusy do Niemiec
Raport MON o książce Tomasza Piątka
Żołnierze kruczego pióra
Spartakiada: Zmechanizowani ze Szczecina kontra Czarna Dywizja
„Dunaj ’17” – test przed misją
Tragedia SS „Wigry”
Wypadek na poligonie
Trzy medale przełajowców na wojskowych mistrzostwach świata
Jastrzębie wracają z Litwy do domu
Polacy pojechali do Kanady po zwycięstwo
Służba w WOT nie tylko dla dwudziestolatków
Ćwiczenia Maple Arch '17 w Nowej Dębie
Twórcy SPO odznaczeni
Jeszcze mobilniejsze NATO
Armia Czerwona zamyka kleszcze
Patrioty coraz bliżej
Nowa instrukcja lotów HEAD do końca roku
Żołnierz WOT-u mistrzem wojska w szachach
Twierdze nie do zdobycia
Wsparcie dla misji Air Policing
Posłowie o przemyśle stoczniowym
Limity służby czynnej w 2018 roku
Nowa współpraca wojskowa UE
Świętowali na sportowo
Wyższe dodatki dla żołnierzy
Czy w szkołach będzie wychowanie proobronne?
Podziękuj bohaterom!
Cztery kilometry walki
Posłowie rozmawiali o sytuacji materialnej wojskowych
Studenci Akademii Wojsk Lądowych pomagają weteranom
Polacy jadą na misję szkoleniową do Iraku
Centrum dowodzenia NATO w Polsce?
Zbierają doświadczenia w pustynnych warunkach
Jubileusz Śląska Wrocław
Czarna dywizja na ćwiczeniach „Borsuk”
Rozbrajanie kontrolowane, Warszawa, listopad 1918
Dni Radiolokacji
Patrioty o krok bliżej
Posłowie o budżecie obronnym na 2018 rok
Co dalej z polsko-ukraińskim dialogiem historycznym?
Język współpracy
Antoni Macierewicz w Kanadzie o rosyjskiej agresji
Wojsko kupiło drony uderzeniowe
Zabytkowy silnik do Renault FT

Ministerstwo Obrony Narodowej Sztab Generalny Wojska Polskiego Dowództwo Generalne Rodzajów Sił Zbrojnych Dowództwo Operacyjne Rodzajów Sił Zbrojnych Wielonarodowy Korpus
Północno-
Wschodni
Centrum
Szkolenia Sił Połączonych
NATO (JFTC)
Żandarmeria Wojskowa Inspektorat Uzbrojenia Inspektorat Implementacji
Innowacyjnych Technologii Obronnych
Dowództwo Garnizonu Warszawa

Wojskowy Instytut Wydawniczy (C) 2015
wykonanie i hosting AIKELO