moja polska zbrojna
Od 25 maja 2018 r. obowiązuje w Polsce Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych, zwane także RODO).

W związku z powyższym przygotowaliśmy dla Państwa informacje dotyczące przetwarzania przez Wojskowy Instytut Wydawniczy Państwa danych osobowych. Prosimy o zapoznanie się z nimi: Polityka przetwarzania danych.

Prosimy o zaakceptowanie warunków przetwarzania danych osobowych przez Wojskowych Instytut Wydawniczy – Akceptuję

Amerykańskie Mieczniki?

Przez dekady amerykański przemysł stoczniowy był globalnym liderem w zakresie budowy okrętów wojennych, dostarczając US Navy najbardziej zaawansowane technicznie na świecie jednostki nawodne i podwodne. Duża w tym zasługa kongresmenów i senatorów zza oceanu, którzy w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku objęli tamtejsze stocznie parasolem ochronnym, uchwalając przepisy zakazujące pozyskiwania okrętów wyprodukowanych poza Stanami Zjednoczonymi. W sierpniu prezydent USA Donald Trump podpisał memorandum, które pozwala US Navy zlecać budowę okrętów w innych krajach. Programem modernizacyjnym, który pierwszy skorzysta z tej ścieżki zakupowej, będą nowe wielozadaniowe fregaty. Wśród rozważanych przez Pentagon konstrukcji jest brytyjski Arrowhead 140, czyli pierwowzór polskich Mieczników. Czy to szansa na „amerykański sen” dla budujących je zakładów należących do Polskiej Grupy Zbrojeniowej?

O ile w czasie zimnej wojny eksperci mogli bez końca spierać się, który kraj ma najsilniejsze wojska lądowe, ważąc siły pancerne, jakimi dysponowali Sowieci i Chińczycy z potencjałem US Army, a podobne dyskusje mogły obejmować również siły powietrzne US Armed Forces i Armii Czerwonej, o tyle w przypadku marynarek wojennych nikt raczej nie mógł mieć wątpliwości, że globalnym liderem była US Navy.

Tylko w kluczowym typie jednostek nawodnych, niezbędnych do prowadzenia wielodomenowych operacji militarnych w najdalszych zakątkach świata, czyli lotniskowcach, przewaga USA nad resztą świata była przeogromna. US Armed Forces, dysponując kilkunastoma lotniskowcami (czyli tyloma, ile razem mają inne kraje na świecie), były w stanie prowadzić na morzach i oceanach równolegle trzy–cztery duże „operacje”. Nieco lepiej przedstawiała się sytuacja, jeśli chodzi o inne typy okrętów nawodnych, ale i tutaj, tylko w zakresie mniejszych jednostek, np. korwet, US Navy nie dominowała zdecydowanie nad innymi flotami. W przypadku fregat, czyli już większych okrętów, trudno mówić o czymś innym niż o amerykańskiej hegemonii. Ciekawym przypadkiem były okręty podwodne, których całkiem sporymi flotami dysponowały nie tylko Rosja i Chiny, lecz także kilka krajów NATO, w tym przede wszystkim Francja i Wielka Brytania. I chociaż w przypadku konstrukcji napędzanych atomem US Navy znów liderowała, to w przypadku napędu klasycznego, przeznaczonego np. na Bałtyk, pozostawała daleko w tyle za innymi, praktycznie go porzucając.

Wyprzedzić Chiny i Koreę

REKLAMA

Jak łatwo się domyślić, takie podejście Amerykanów do wojennej floty jako zasobu strategicznego gwarantującego przewagę nad potencjalnym przeciwnikiem znajdowało swoje odzwierciedlenie w pozycji i znaczeniu tamtejszego przemysłu stoczniowego. Skierowane do niego miliardy dolarów na wieloletnie zamówienia okrętowe musiały zaowocować jego dominującą pozycją na świecie. Jakby tego było mało, amerykańscy politycy zadbali o to, aby nie musiał on się specjalnie przejmować ewentualną zagraniczną konkurencją. W połowie lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku uchwalono bowiem przepisy, które zakazywały Pentagonowi pozyskiwania dla tamtejszej armii okrętów budowanych poza Stanami Zjednoczonymi. Owszem, zagraniczne koncerny stoczniowe miały otwarty amerykański rynek zbytu. Mogły sprzedawać US Armed Forces swoje produkty. Z tylko jednym małym ograniczeniem – budową okrętów mogła zajmować się tylko stocznia funkcjonująca na terenie USA.

Wszystko wskazuje na to, że trwające prawie sześć dekad embargo na produkcję okrętów dla US Armed Forces (bo nie tylko dla US Navy, lecz także np. US Marine Corps) poza terytorium Stanów Zjednoczonych właśnie przechodzi do historii. W sierpniu tego roku prezydent Donald Trump podpisał memorandum „Rebuilding the United States Navy and America’s Shipbuilding Industrial Base”, które, ujmując to w telegraficznym skrócie, umożliwia Pentagonowi – na bardzo ściśle określonych warunkach – zlecanie budowy okrętów w stoczniach zlokalizowanych poza USA.

Eksperci wyraźnie podkreślają, aby nie wyciągać z decyzji obecnej administracji rządowej zbyt daleko idących wniosków na temat zniesienia protekcjonalizmu wobec tamtejszego przemysłu stoczniowego. On nadal jest i najprawdopodobniej jeszcze długo pozostanie pod szczególną ochroną amerykańskich władz i amerykańskiego rządu. Senatorzy i kongresmeni bardzo dbają o losy firm z terenów, które wybrały ich do Kongresu. Uchylenie furtki do produkcji okrętów poza USA to skutek problemów z efektywnością i dotrzymywaniem terminów przez amerykańskich stoczniowców i gwałtowny rozwój zdolności produkcyjnych innych krajów na świecie. Pentagon, mając pełną świadomość tego, że chiński przemysł produkuje okręty wojenne z prędkością dorównującą Stanom Zjednoczonym, a w wielu obszarach znacznie je przewyższającą, oraz że najdynamiczniej rozwijającym się przemysłem stoczniowym na globie dysponuje obecnie Korea Południowa, musi znaleźć na to remedium.

Szansa dla polskich stoczni?

Programem modernizacyjnym US Navy, który jako pierwszy może skorzystać z nowych uregulowań prawnych, są nowe wielozadaniowe fregaty. Amerykańska flota pilnie bowiem potrzebuje kilkunastu jednostek, które będą lepiej przygotowane do zadań patrolowych niż planowane wcześniej do pozyskania fregaty typu Constellation, które były przeznaczone do zwalczania okrętów podwodnych. To bezpośredni efekt wniosków i doświadczeń płynących z wojny z Iranem, która pokazała luki w okrętowym potencjale amerykańskiej armii.

Na zgłoszone przez Amerykanów zapotrzebowanie na wielozadaniowe fregaty rakietowe odpowiedział właściwie cały świat. Do Pentagonu ze swoimi propozycjami zgłosili się i Japończycy, i Koreańczycy, i Niemcy, i Francuzi. Choć żadne decyzje jeszcze nie zapadły, to branżowi eksperci wskazują, że obecnie najwięcej szans na zdobycie lukratywnego kontraktu mają Brytyjczycy ze swoim projektem fregat rakietowych Arrowhead 140.

Przewagą propozycji koncernu Babcock jest podatność jego projektu na modyfikację i zdolność do uruchomienia produkcji w innym kraju (ponieważ docelowe fregaty mają być produkowane w USA). Najlepszym tego dowodem są polskie Mieczniki, które powstały na bazie Arrowheadów 140, a zakres zaordynowanych w nim zmian jest bardzo wysoko oceniany przez wojskowych i specjalistów z całego świata, wskazujących, że pod wieloma względami są one lepsze niż brytyjski oryginał. Jednocześnie eksperci mocno studzą entuzjazm w ocenach szans uruchomienia w Polsce produkcji fregat dla US Navy. Podkreślają, że bardziej prawdopodobne jest to, iż ze względu na strategiczne znaczenie takiego zlecenia dla brytyjskiego koncernu prędzej przesunie on część swoich zleceń dla brytyjskiej marynarki wojennej do polskich stoczni, a sam podejmie się budowy okrętów dla Amerykanów. Ostateczną decyzję podejmie jednak Pentagon, który być może ze względu na bliskie relacje z Polską, a mocno osłabione w ostatnich latach stosunki z Wielką Brytanią, zażąda produkcji fregat właśnie w naszym kraju.

Krzysztof Wilewski , publicysta portalu polska-zbrojna.pl

autor zdjęć: PGZ Stocznia Wojenna

dodaj komentarz

komentarze


Okno dla gigantów
„Kurs generalski” dla podoficerów
Budowa siedziby wojskowych medyków zakończy się wcześniej
Wiceszef MON-u w Kijowie
Medalowy finisz strzelców
Bombowiec na dnie Bałtyku
Flanka pod strażą
Prawie 200 mld zł na zbrojenia w projekcie budżetu
Ojcowie polskiej niepodległości
Medycy bojowi na poligonie
Generał z cienia
Pokład okrętu… pod dachem
Szlify na moście
Sprawdzian bielskich desantowców
Pancerny poligon
Flight into the Future
Nigdy nie zostawiamy swoich
Listopad z „Huraganem”
Promień nie do zniesienia
„Ślązak” czeka na modernizację
AI za sterami Gripena
Abordaż z polskim wsparciem
Vipery wracają do Czech
Jakie zmiany w ustawie o obronie?
„Agat. Siła i ogień”. Album już w sprzedaży
Więcej Piorunów i Jelczy
Na unijnym szczeblu o współpracy z USA na rzecz bezpieczeństwa
MON proponuje zmiany przepisów ubiorczych
Kolejne sukcesy „armii mistrzów”
„Koalicja 26.2”, czyli chętni i wiarygodni
ORP „Albatros” w akcji
Rosyjskie drony pod lupą wojskowych śledczych i ekspertów. Jak wygląda ich praca?
Zatrzymać masywny krwotok
Pociski Patriot: nie tylko serwis w Polsce, lecz także koprodukcja?
Ratunek pod ogniem
Nowe-stare wcielenie „Błyskawicy"
Kolejne MiG-i-29 polecą do Ukrainy
Stałe miejsce Polski w ETAP
Co z wysługą po powrocie do wojska?
Współpraca przemysłowa z USA: usuwać bariery, razem produkować
DiBaX ‘26 – eksperymenty dla rozwoju NATO
Samotna placówka
Roboty zamiast saperów
Nowe ubrania i obuwie dla żołnierzy
Obrona kraju to obrona naszych bliskich i naszej wolności
Gladius, czyli polski miecz
Srebro światowego czempionatu dla polskiej zapaśniczki
Wojna, której nie widać
Jak prowadzić Leoparda?
Sejm poparł Kartę Rodziny Mundurowej
Nowe łodzie wielozadaniowe na Bałtyku
Modelowy test na poligonie
Wspólne przeżycia łączą, czyli weterani na warsztatach
Koszykarze Czarnej Dywizji najlepsi w Wojsku Polskim
Constans historii
Tak rodzą się piloci myśliwców
MON zmienia system gotowości obronnej
Sulechów z brygadą artylerii
Cyberspecjaliści na poligonie
Gorący lipiec PKW Łotwa
Stała obecność sił USA coraz bliżej
Złoto i brąz w sportach walki
Wicepremier i szef SG apelują o pomoc dla bohaterskich policjantów
Manewry w Nowej Dębie i ochrona Jasionki
„Horyzont” przedłużony
Pancerny atak z wody

Ministerstwo Obrony Narodowej Wojsko Polskie Sztab Generalny Wojska Polskiego Dowództwo Generalne Rodzajów Sił Zbrojnych Dowództwo Operacyjne Rodzajów Sił Zbrojnych Wojska Obrony
Terytorialnej
Żandarmeria Wojskowa Dowództwo Garnizonu Warszawa Inspektorat Wsparcia SZ Wielonarodowy Korpus
Północno-
Wschodni
Wielonarodowa
Dywizja
Północny-
Wschód
Centrum
Szkolenia Sił Połączonych
NATO (JFTC)
Agencja Uzbrojenia

Wojskowy Instytut Wydawniczy (C) 2015
wykonanie i hosting AIKELO