Niektórzy myśleli, że jako 50-latek nie poradzę sobie, ale mylili się – mówi wiceburmistrz z Podkarpacia, od niedawna oficer wojsk obrony terytorialnej. Podobnie jak wielu udowodnił, że kariera zawodowa i wiek nie są przeszkodą, by rozpocząć służbę w WOT. Jak zostali ochotnikami? Reporter portalu polska-zbrojna zapytał samorządowca, dyrektorkę szkoły i pracownika naukowego.

Wojciech Iwasieczko, zastępca burmistrza Dębicy, od niedawna oficer terytorialnej służby wojskowej.

„Sekretariat zastępcy burmistrza Dębicy” – wita głos w słuchawce i informuje, że na rozmowę z Wojciechem Iwasieczką trzeba będzie poczekać. Ile? Może kilkadziesiąt minut, kilka godzin, a może do następnego dnia. W kalendarzu włodarza miasta spotkanie goni spotkanie, ale w końcu udaje nam się porozmawiać.

– Czy tę pracę da się pogodzić z terytorialną służbą wojskową – pytam. – To kwestia motywacji – odpowiada z uśmiechem Wojciech Iwasieczko, zastępca burmistrza Dębicy, od niedawna oficer terytorialnej służby wojskowej. – Gdy zapadła decyzja, że w Dębicy będzie jedna z siedzib batalionu WOT-u, było dla mnie naturalne, że jako oficer rezerwy powinienem wstąpić w szeregi najmłodszego rodzaju sił zbrojnych – tłumaczy samorządowiec. W czasach studenckich odbył obowiązkowe studium wojskowe, a później ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy. Kilka miesięcy temu, gdy ruszył nabór do Podkarpackiej Brygady Obrony Terytorialnej, zgłosił się do WKU. – Uważam, że trzeba robić wszystko, by wzmocnić potencjał obronny Polski, a jednym z jego elementów są wojska obrony terytorialnej – tłumaczy ppor. rez. Iwasieczko. – Pochodzę z Przemyśla i znam trudną historię tych terenów. Mój dziadek i mój ojciec byli żołnierzami ochotnikami, a brat jest oficerem rezerwy – dodaje 52-letni oficer WOT-u.

Wiceburmistrz ma już za sobą szkolenie wyrównawcze i kilka zajęć rotacyjnych. Podkreśla, że najbardziej cieszy go doskonałe wyposażenie żołnierzy terytorialnej służby wojskowej. – To bardzo dobrze, że podczas szkoleń już pierwszego dnia dostają broń. Nabierają dzięki temu poczucia szczególnej odpowiedzialności – podkreśla oficer 3 Podkarpackiej Brygady Obrony Terytorialnej i dodaje, że nie liczy na żadną taryfę ulgową u dowódców. – Pewnie niektórzy myśleli, że jako 50-latek będę miał problemy, ale daję sobie radę i to całkiem nieźle. Poza tym pełnię stanowisko związane z moją pracą, bo jestem oficerem w sekcji S9, zajmującej się współpracą cywilno-wojskową – podkreśla zastępca burmistrza. W zakresie obowiązków ppor. Iwasieczki są m.in. kontakty i współpraca z samorządem, instytucjami rządowymi, oświatowo-wychowawczymi.

Na poligonie spotkam swoich uczniów

– W poprzedni weekend strzelaliśmy i rzucaliśmy granatem. To były jak dotąd najciekawsze ćwiczenia – opowiada Katarzyna Śniatkowska, dyrektor Zespołu Szkół w Stawie koło Chełma. W maju została żołnierzem terytorialnej służby wojskowej. – Zawsze chciałam trafić do wojska. Ale najpierw były studia, potem pojawiły się dzieci, życie długo pisało inny scenariusz. Gdy jednak nadarzyła się okazja, postanowiłam zrealizować swoje marzenie – podkreśla szer. Śniatkowska.

44-latka kieruje szkołą oraz uczy geografii, przyrody i biologii. Do tego dochodzą obowiązki domowe. Syn jest już po maturze, ale córka w ostatniej klasie liceum i w trakcie przygotowań do egzaminu dojrzałości. – Na razie udaje mi się to wszystko godzić. Najważniejszą rzeczą jest systematyczność, wszystko zależy jednak od charakteru. Często ludzie są wygodni, wolą posiedzieć i odpocząć, ale ja jestem typem pracoholika – przyznaje szer. Śniatkowska.

Szkolenie podstawowe przeszła w sierpniu. – Wtedy nie podejrzewałam, że przez kilkanaście dni mogę nauczyć się tak wiele. Choćby dyscypliny, która w sytuacjach kryzysowych jest konieczna, ale również działania i współpracy w grupie – mówi szeregowa z 2 Lubelskiej Brygady Obrony Terytorialnej. Przyznaje jednak, że czas spędzony na poligonie, gdy temperatura sięgała nieraz 40 stopni, dał się jej mocno we znaki. – Zmęczenie było niewyobrażalne, ale trudności zjednoczyły naszą grupę, choć różnica wieku była między nami spora – podkreśla dyrektorka Zespołu Szkół w Stawie.

Rozpiętość wieku wśród terytorialsów z Lubelskiego jest rzeczywiście spora – najmłodszy ochotnik ma bowiem 18, a najstarszy 60 lat. – Na razie nie spotkałam na ćwiczeniach swoich wychowanków, choć to pewnie kwestia czasu. Zwłaszcza, że od stycznia wszyscy ochotnicy z moich okolic znajdą się już w Chełmie, bo tam powstanie kolejny batalion – zaznacza szer. Śniatkowska.

Wrażeniami z poligonu dzieli się głównie z synem, który również wstąpił w szeregi wojsk obrony terytorialnej. – To jest temat, który w domu przewija się bardzo często. Zwłaszcza, że jesteśmy w różnych kompaniach – przyznaje Katarzyna Śniatkowska. Podkreśla, że rodzina wspiera ją bardzo mocno, ale niektórzy współpracownicy byli trochę zaskoczeni jej decyzją o wstąpieniu do wojska. – Dyrektor szkoły w wojsku? Dziwili się. Większość dopytywała, jak ja znajduję na to wszystko siły i czas – opowiada.

W hołdzie dla dziadka

– Dla chcącego nic trudnego. To jest kwestia wyboru priorytetów – uważa z kolei Łukasz Radulski, żołnierz 1 Podlaskiej Brygady Obrony Terytorialnej. – Wiadomo, że jak się idzie w sobotę o 6 rano na zbiórkę, to trzeba się odpowiednio przygotować. Ja potrafię zrezygnować z piątkowego piwa i pójść do jednostki, by czegoś się nauczyć – dodaje 36-latek.

Łukasz Radulski jest kierownikiem Ośrodka Badań Historii Wojskowej Muzeum Wojska w Białymstoku. Dlaczego wstąpił do WOT-u? – Uważam, że mężczyźni powinni być odpowiednio przygotowani, by dbać o bezpieczeństwo kraju i najbliższych. Dwaj moi dziadkowie walczyli o wolność i w ten sposób chciałbym oddać im hołd. Poza tym jako historyk piszę często o wojsku i interesowało mnie, jak to wszystko wygląda z drugiej strony – odpowiada szer. Radulski. On również nie narzeka na nadmiar czasu, po pracy w muzeum gra w drugoligowym zespole Rugby Białystok. – Weekendowe szkolenia powodują, że nie mogę być na każdym meczu. Koledzy to jednak rozumieją, zwłaszcza że w drużynie jest jeszcze dwóch żołnierzy WOT-u – wyjaśnia Radulski.

Łukasz Radulski, żołnierz 1 Podlaskiej Brygady Obrony Terytorialnej, na co dzień jest kierownikiem Ośrodka Badań Historii Wojskowej Muzeum Wojska w Białymstoku.

Wyrozumiała jest również żona, ale rodzice pana Łukasza na początku nie dowierzali w nowe zajęcie syna. – Myśleli, że żartuję. Coś zaczęło do nich docierać dopiero, gdy zniknąłem na dwa tygodnie – wspomina szer. Radulski. – Bardzo starałem się w czasie szkolenia i zostałem wyróżniony, dzięki temu rodzina mogła podczas przysięgi do mnie podejść, a minister obrony narodowej osobiście im pogratulował – mówi z dumą żołnierz z Podlasia.

Łukasz Radulski podkreśla, że każde kolejne szkolenie utwierdza go w przekonaniu, iż podjął słuszną decyzję. – Bardzo podobało mi się szkolenie z ratownictwa medycznego, bo instruktorzy przekazywali wiele praktycznych informacji, a także wszystkie ćwiczenia strzeleckie, np. z użyciem karabinka Beryl. Prawdziwym wyzwaniem był marsz w terenie leśnym z zachowaniem odpowiedniego szyku, na przykład w tzw. marszu ubezpieczonego. Okazuje się, że nie jest to wcale takie łatwe, jak się wydaje – opowiada szer. Radulski. Poza tym jego zdaniem wojsko pomaga inaczej spojrzeć na życie. – Dzięki służbie nabrałem pewności siebie. Spokojniej też podchodzę do wielu spraw na co dzień – mówi.