moja polska zbrojna
Od 25 maja 2018 r. obowiązuje w Polsce Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych, zwane także RODO).

W związku z powyższym przygotowaliśmy dla Państwa informacje dotyczące przetwarzania przez Wojskowy Instytut Wydawniczy Państwa danych osobowych. Prosimy o zapoznanie się z nimi: Polityka przetwarzania danych.

Prosimy o zaakceptowanie warunków przetwarzania danych osobowych przez Wojskowych Instytut Wydawniczy – Akceptuję

 
„Reszta”

Skrępowane nadgarstki polskiego oficera, zastygłe w przedśmiertnym skurczu, to wciąż jeden z widoków, przez które Katyń pozostaje zdarzeniem nie do opisania. Tę zbrodnię trzeba wciąż dokumentować, należy o niej pisać. Ale tej zbrodni opisać się nie da. Dziś mija 76 lat od pierwszej egzekucji polskich oficerów.

„Panie generale, a gdzie reszta?” – zapytaliśmy generała Andersa, gdy stanął przed nami w Griazowcu podparty o laskę, wychudzony i zapowiedział, że znów tworzymy armię. My, grupa schorowanych nędzarzy, ocaleńców, którzy często resztką sił przywlekli się gdzieś z dalekich zakątków zesłania, znów mamy być polskim wojskiem. To było jak wybawienie. Ale wciąż nie mogliśmy doliczyć się tysięcy kolegów. Gdzie są nasi generałowie, oficerowie?  Obiecał, że ich znajdziemy. Ale jak było ich szukać, gdzie…? – opowiadał mi rok przed śmiercią ks. Zdzisław Peszkowski, rotmistrz 1 Pułku Ułanów Krechowieckich, późniejszy kapelan Rodzin Katyńskich. Jeniec ostatniego transportu z Kozielska. Jedynego transportu, który nie dojechał do Katynia.

***

Metodologia to ważna rzecz. A u enkawudzisty to rzecz wręcz podstawowa, to rzecz pierwszorzędna. Każdy prawdziwy enkawudzista, stojący na drodze awansu, wiedział, że praktyka czyni mistrza. Cudzych synów, mężów, ojców było w bród. Co tam cudzych, własnymi też nie gardzono. Można się było doskonalić do woli. Polscy jeńcy skonfrontowani zostali z prymitywnym, acz modelowym sposobem uśmiercania, zorientowanym na skuteczność i zminimalizowanie „ryzyka powikłań”. Albo inaczej: wykształcona polska kadra oficerska, ludzie wielkiego moralnego formatu, wbrew własnej woli zstąpili do piekieł.

***

Najpierw byli przygotowywani, rozpuszczano wykluczające się plotki o ich dalszym losie. Szykowali się więc do podróży, która miała przybliżać ich do wolności i powrotu do kraju. Później rutynowa, kolejna już rewizja, kolejna grabież mienia. I samochody z oknami zachlapanymi wapnem, wiozące ich do miejsca stracenia. Budzący grozę „czornyj woron” kursował wielokrotnie. Zachowały się jeszcze pisane do ostatniej chwili notatki niektórych Polaków, ostatnie słowa kreślone w kolejce… do piwnicy.  Czekali w wąskim korytarzu, wyczytywani kolejno wchodzili do wygłuszonej celi. Imię, nazwisko, imię ojca… jeszcze do końca nie zdołał wybrzmieć ich głos i człowiek cień odrywał się od ściany, chwytał mocnym uściskiem pod ramiona, drugi przykładał lufę do głowy. Ktoś, chyba amerykański jeniec, oglądając doły śmierci w czasie pierwszej ekshumacji zauważył, że byli to ludzie zaskoczeni śmiercią. Osławiona metoda katyńska. Kula wychodzi ustami. Podobno ofiara wtedy mniej krwawi. I następny nie przerazi się widokiem kałuży krwi i nie skomplikuje „procesu”. Ale polscy oficerowie nie szli jak owce na rzeź. Podejmowali próby walki, ucieczki. Tym wiązano ręce i zarzucano płaszcz na głowę. Krótka szamotanina. Kilku zakłuto bagnetami. Tak wyglądały ich ostatnie chwile. I choć wyćwiczono nas w wyobrażaniu sobie niewyobrażalnego i znoszeniu spraw „nie do zniesienia”, to jednak próba towarzyszenia im myślą w tych ostatnich chwilach, staje się wysiłkiem ponad miarę. Później szybka wywózka ciał do wykopanych dołów i powrót. Transport zapewniała jedna ciężarówka. Leśna droga w uroczysku katyńskim Kozie Góry jest wąska, nie ma miejsca na dwa samochody. Po wszystkim kat zrzucał długi, skórzany fartuch, rękawice, czapkę i buty z cholewami. Ocierał twarz. Dostawał butelkę wódki. Taka wojna.

***

Zachowano wspomnienie dwóch ojców, którzy nie chcieli rozstać się z synami i prosili konwojentów, by w transporcie jechali obaj. Ewentualnie, by to syn jechał pierwszy. By pierwszy stał się człowiekiem wolnym. „Spokojnie. Dojedzie. Ty dojedziesz i on dojedzie”. I ten piekielny rechot unoszący się nad ich trwogą.

***

A później kwiecień 1943 roku. Fałszywe nuty niemieckiej jeremiady obwieszczające światu wstrząsające znalezisko. W filmie propagandowym z Katynia Polaków poddano dodatkowej udręce, gdy z rzekomym oburzeniem prezentowano równe rzędy ekshumowanych ciał. Wśród nich, przy dramatycznej muzyce, zbliżenie ujęcia szczątków generała Smorawińskiego. Niech się Polacy dobrze przyjrzą swemu generałowi. Udramatyzowanego głosu spikera słuchał naród pozbawiony nawet tego przywileju, by elita jego armii zginęła w walce, by poległa w boju, by ich godnie pogrzebać, opłakać. Józef Mackiewicz i Ferdynand Goetel, zabrani przez Niemców do Katynia, stoją przy rozkopanych grobach i są świadkami dwóch zbrodni. Patrzą na ciała pomordowanych, ubłocone polskie mundury, orzełki, rogatywki… Muszą patrzeć też na jednoczesną profanację tej śmierci. Jej poniżenie. Wykorzystanie jako elementu wojny propagandowej między mocarstwami, które rzuciły się sobie do gardeł. Obaj zresztą zapłacą później cenę za swą obecność nad grobami. Ile ofiar po wojnie pochłonie jeszcze ta „bolszaja oszybka”, jak określił Katyń „wielki językoznawca” w rozmowie z generałem Sikorskim?

***

Jest jeszcze majestat Katynia. Coś, co pojawiło się wbrew intencjom sprawców. Doły śmierci wypełnione szczątkami naszych żołnierzy, których próbowano pozbawić godności, na których później stawiano szalety, są dostojne. Scaleni przenikającą ich materią wzajemnego przemijania, wrośnięci w gliniastą ziemię obcego grobu. Połączeni na zawsze „bracia” – jak nazywał ich wspomniany ks. Peszkowski – pod warstwą ziemi stają się jednak jakimś rewersem nas, tu po tej stronie, też można rzec scalonych przez lata stosunkiem do Katynia. Moja mama – to osobiste wspomnienie – zapamiętała kwiecień 1943 roku z perspektywy dziecka, obserwującego rozpacz swego ojca. Dziadek wrócił tego dnia jak zwykle z pracy (w Łyszczycach pod Brześciem), ale – co było niezwykłe – minął swe dzieci wzrokiem nieobecnym, obcym. I długo stał w milczeniu. Jak ugodzony do głębi człowiek. A przecież wojna trwała już trzeci rok. Trzy lata smutku i przygnębienia. Jednak mój dziadek został ugodzony właśnie wtedy – w kwietniu 1943 roku. Do śmierci żył tą sprawą. W ilu domach dorastały kolejne pokolenia „ugodzonych”?  Z ilu rodzin, ten „naród” wyśmiewany często jako nieistniejący, archaiczny byt, powstaje nagle jako coś dotkliwie cielesnego, odczuwającego wciąż tę żywą ranę wyszarpaną z narodowej dumy?

***

Kwiecień 2006 roku, skromne mieszkanko ks. Peszkowskiego (1918 – 2007)  z widokiem na katedrę św. Jana. Sędziwy, ale żywotny kapłan sadza nas przy stole i mówi: „Napiszcie o księżach w Kozielsku. Napiszcie o kazaniu księdza Czesława Wojtyniaka, wygłoszonym w tajemnicy. To kazanie postawiło nas na nogi – krótki komentarz do Ewangelii, kiedy Jezus wskrzesił córkę Jaira, mówiąc jej »Talita kum« – »Dziewczynko wstań!«. Ksiądz pułkownik powiedział nam wtedy, że tą dziewczynką jest Polska – »Ona nie umarła. Ona śpi«. Przez długie dni niewoli słowa tego kapłana były dla nas największą pociechą. W wojsku był obyczaj wspólnej modlitwy wieczornej. Tutaj zwykle o godzinie dziewiątej, słychać było rozkaz: »Rozpoczynamy trzyminutową ciszę«. Tę ciszę szanowali wszyscy, wierzący i niewierzący, katolicy i Żydzi. Wiedzieliśmy, że w »wielkim Kozielsku« kapłani odprawiają wtedy potajemnie mszę świętą. Naszych księży, wywieziono w noc wigilijną. Zniknęli bez śladu. Poczuliśmy się straszliwie osieroceni. Wspominam księdza Jana Ziółkowskiego, którego złapano jak odprawiał potajemną mszę, zamknięto go w »tiurmie« na wiele dni. I kiedy wywożono w Wigilię księży – o nim zapomniano. Zdołał przygotować na śmierć rozstrzelanych później oficerów. Sam także został zamordowany razem z nimi – jego ekshumowane ciało nosiło ślady bestialskiej masakry.”
Rotmistrz Peszkowski przeszedł szlak bojowy z Armią Andersa. Niestrudzony w walce o zachowanie pamięci katyńskiego mordu i wskazanie sprawców. Brał udział w ekshumacji w 1991 roku, klękał przy każdej wydobytej czaszce.

***

Katyń – i znów martyrologia. Ile można? Przypominanie kolejny raz tej bolesnej historii staje się dla niektórych irytujące jak odgłos styropianu pocierającego szybę. Nieustający pochód cieni, proporce klęsk. Ile można?  Można. Bez końca. Bo tej „Reszty” wciąż brakuje.  Tej „Reszty” wciąż nie możemy się doliczyć.

 

Pożegnanie

Kilka lat temu pojawił się postulat, by najważniejsze dla Polaków wartości, zdefiniowane przez Wojsko Polskie i noszone przez nie na sztandarach: „Bóg, Honor, Ojczyzna”, wpisać jako stałą dewizę naszego państwa, obok flagi i godła. Autorem tego pomysłu był zmarły 1 kwietnia tego roku poseł PiS Artur Górski (46 lat). Człowiek rozmiłowany w Polsce, oddany jej sprawom. Często nierozumiany. Jego wyraziste poglądy spotykały się wielokroć z drwiną i odrzuceniem – wiem, że nie pielęgnował żalu ani urazy. Heroiczna postawa Artura w obliczu śmiertelnej choroby budziła podziw i szacunek. Zapamiętam go jako serdecznego, prawego i wyjątkowego człowieka. Rozglądam się, ale nikogo podobnego nie znajduję. Pusto. Odpoczywaj w pokoju…

Anna Putkiewicz , redaktor naczelna portalu polska-zbrojna.pl

dodaj komentarz

komentarze

~patriota ?
1459867680
na kilka tysięcy zamordowanych - "kilku zakłuto bagnetami". Wstyd i hańba - powinni zginąć z bronią w ręku, a nie dać się zabić jak owce
BE-6E-68-3A
~kaktus
1459759800
Przytoczony fragment rozkazu powinien brzmieć: "Z bolszewikami nie walczyć, chyba w razie natarcia z ich strony lub próby rozbrojenia naszych oddziałów"...
95-2B-08-77
~Kasjer
1459751460
cyt:" Skrępowane nadgarstki polskiego oficera, zastygłe w przedśmiertnym skurczu," był rozkaz z sowietami nie walczyć ... .
4D-A4-83-63

Więcej pieniędzy dla żołnierzy
Polsko-niemieckie strzelanie w Jägerbrück
Spadochroniarze na kanadyjskich szlakach
Śmigłowiec marynarki szukał rozbitka
Wynagrodzenia podchorążych po nowemu
Granice są po to, by je przekraczać
Morze niezgody
Mogiły bohaterów pod szczególną ochroną
Legenda pilota Pniewskiego
Curse of the Black Gold
Bal na rzecz weteranów
Więcej pieniędzy dla kombatantów
Proobronna „Anakonda”
Znana wysokość podwyżek dla żołnierzy
Kolejna zmiana PKW „Orlik” już na Litwie
Technologiczne inwestycje HSW
Minister Błaszczak u żołnierzy w Bośni i Hercegowinie
Szef MON-u z wizytą w Chorwacji
Cybernetyczna foka lustruje dno
Panie bez taryfy ulgowej
„Snipy” to oczy...
Pielęgniarka spod Monte Cassino
Cel – bezpieczna Europa
Pamiętajmy o grobach bohaterów Niepodległej
Wspólny konkurs resortów obrony i edukacji
Dzieląc się tym, co najcenniejsze
Antoś, symbol Lwowa
ORP „Drużno” po nowemu
Józef Dowbor-Muśnicki: generał potrzebny od zaraz
II edycja „Legii Akademickiej” dla studentów
Żołnierze zdominowali mistrzostwa Polski w biatlonie
Widzimy się na macie
Klątwa czarnego złota
We Are Warriors
Lotnisko Chopina zyska tereny od wojska
Polskie święta na misjach
„Sophia” do końca marca
II Rzeczpospolita była Polską z wizji Dmowskiego
Pierwsze Leopardy 2PL już w Polsce
Na jednej narcie po nagrodę fair play
See You On The Mat
Pułkownik, który stworzył „Wojownika”
Ogniowy sprawdzian zmotoryzowanych
W Brukseli o bezpieczeństwie
Węzły dla wojska
Między młotem a sierpem 12 stycznia 1944 roku
Centrum w zawieszeniu
Komandosi z Agatu na Kaukazie
Pilot z precyzją chirurga
13 Desperadoes
Szpadzistki drugie w Pucharze Świata, a szpadziści tuż za podium
Pierwsze pomruki nadciągającej „Burzy”
Kapelan na misji
W Sejmie o formowaniu nowej dywizji
Czy cywil z bronią wesprze armię w czasie „W”?
JFTC rośnie w siłę
Testament geopolityczny prezydenta
Szer. rez. Justyna Święty-Ersetic czwartym sportowcem w kraju
Buzdygan Internautów – rusza głosowanie
Playing the World
IV zmiana PKW Rumunia rozpoczyna misję
Poszukiwana Harpia
Jak zostać żołnierzem? Dowiesz się w górach
Lekcja zimowego przetrwania

Ministerstwo Obrony Narodowej Sztab Generalny Wojska Polskiego Dowództwo Generalne Rodzajów Sił Zbrojnych Dowództwo Operacyjne Rodzajów Sił Zbrojnych Wielonarodowy Korpus
Północno-
Wschodni
Wielonarodowa
Dywizja
Północny-
Wschód
Centrum
Szkolenia Sił Połączonych
NATO (JFTC)
Żandarmeria Wojskowa Inspektorat Uzbrojenia Inspektorat Implementacji
Innowacyjnych Technologii Obronnych
Dowództwo Garnizonu Warszawa

Wojskowy Instytut Wydawniczy (C) 2015
wykonanie i hosting AIKELO