Polska Zbrojna

„Trzeba sobie uświadomić, że dziś, na wiosnę 2009 roku, program nazywany umownie Puma jest wciąż bardziej koncepcją niż realnym planem.

Tymczasem najmłodsze BWP-1 mają już 21 lat, najstarszym zaś właściwie skończył się resurs eksploatacyjny. Obecnie SZRP mają w swych arsenałach około 1300 takich pojazdów. Najstarsze z nich dostarczono jeszcze w 1974 roku, najmłodsze w 1988. Dzięki zmagazynowaniu, część BWP-1 jest zapewne w lepszym stanie niż wskazują na to ich metryki, niemniej trzeba mieć świadomość, że normalny czas eksploatacji wynosi 30 lat z możliwością przedłużenia o kolejną dekadę, zaś dopuszczalny przebieg podaje się na 36 tysięcy kilometrów z możliwością rozszerzenia o następne 10 tysięcy. Czyli znów teoretycznie do 2018 roku wszystkie BWP-1 powinny już wyjść z linii! Oczywiście, jeśli nic się przy nich nie zrobi. Czy jednak sensownym jest modernizowanie pojazdu aż tak wiekowego?”
O historii bojowych wozów piechoty i o tym, czy w dobie kryzysu warto inwestować pieniądze w modernizację leciwych bewupów pisze w najnowszym numerze „Polski Zbrojnej” Norbert Bączyk w tekście „Ballada o Pumie”.

W najnowszym numerze „Polski Zbrojnej” (18-19) Tomasz Otłowski w artykule „Budżet schyłku imperium” pisze o rewolucji w myśleniu o bezpieczeństwie narodowym USA, jaka nastąpiła w 2001 roku, i o tym, ile wspólnego ma z nią nowa koncepcja finansowania obrony Stanów Zjednoczonych:
„Skala zmian i odstępstw od procesów, które kształtowały przez minioną dekadę amerykańską politykę bezpieczeństwa militarnego państwa, jest wprost porażająca. Mało który z ekspertów i znawców tematu spodziewał się po Gatesie – który objął urząd jeszcze za prezydentury George’a W. Busha – aż tak rewolucyjnych planów. Jego projekt budżetu to – w ujęciu całościowym – faktyczny powrót do postzimnowojennego status quo ante w amerykańskim planowaniu i myśleniu o militarnych aspektach bezpieczeństwa narodowego. Zasadniczą osią tej koncepcji jest skupienie się na rozwoju i modernizacji tych systemów uzbrojenia i rozwiązań technologicznych, które przydadzą się amerykańskim siłom zbrojnym w krótkiej perspektywie, szczególnie w konwencjonalnych działaniach o asymetrycznym charakterze, prowadzonych w Afganistanie, Iraku i ewentualnie innych podobnych operacjach militarnych”.

O krwawych rządach Pol Pota, zbrodniach Czerwonych Khmerów i poszukiwaniu sprawiedliwości po latach pisze w swoim artykule „Nierozliczony reżim” Małgorzata Schwarzgruber („PZ” 18-19).
„Czerwoni Khmerzy mordowali wszystkich, którzy mieli jakiekolwiek powiązania z poprzednim reżimem, a także fachowców i intelektualistów – zabijano nawet za sam fakt posiadania okularów lub zbyt delikatnych dłoni. Przyjmuje się, że z głodu, chorób, wycieńczenia oraz w wyniku morderstw Czerwonych Khmerów zginęła jedna czwarta ludności. Zwłoki co najmniej 1,7 miliona osób spoczęły w masowych grobach zwanych Polami Śmierci. Liczba ich ofiar w proporcji do liczby ludności (w 1975 roku ‒ 7 milionów) jest wyższa niż w jakimkolwiek kraju na świecie we współczesnej historii. Przykłady działalności Czerwonych Khmerów, w tym dotyczące też metod tortur, można dzisiaj zobaczyć w Muzeum Ludobójstwa Tuol Sleng znajdującym się w Phnom Penh. Znajduje się ono na terenie byłego liceum, zamienionego w więzienie S-21. W celach od podłóg po sufity wiszą tysiące czarno- białych zdjęć ofiar”.